نازِ شَست

 

مستِ مستم، مستِ آن شهلای مست/

تیر مُژگانش مرا بر دل نشست/

مَحوِ تک خالِ جمالِ او شـدم /

دل ربود از دست و دامان از اَلَسـت/

« عشق شوری در نهادِ من نها »/

طاقِ ابرویش عنانم را گُسَست/

شمّه ای واگویم از میخانه ای:/

ساقی آمد ساغرِ صهبا به دست،/

شاهدان راجرعه می داد از شراب/

نوبتِ من شد که جامم را شکست/

گر نبودش میلی، آن لیلی به من !/

کی شکستی کاسه ی این تنگ دست/

بُرده بودم سَر به قربانگاهِ دوست/

مختصر عُضوی گرفت او نازِ شَست/

تشنه لب جا مانده ام از عاشقان/

شروه خوانی می کنم امّا کم است/

بادِ پیری مو سپیدم کرد و رفت/

آمده پیمانه ام بالای شصت/

می دهم جولان کنون در عاشقی/

تا دهم دارو ندار و هرچه هست/

«مهدوی» کمتر به دارائی بناز/

حاتم از دارائی اَش طرفی نبست/

مهدوی

/ 0 نظر / 29 بازدید