الفبای صفر اربعین

هرکه را رسمِ وفاداری به جاست

با الفبای " صَفَر " دَردآشناست


صادِ آن صافی شدن بی غَلّ وغَش

کربلا تا کوفه را سَعی وصفاست


فاءِ این ماهِ خدا ، فردوسِ عشق،

فیضِ عُظما بُردن از اشک وعزاست


رایتی از رایِ آن در اهتزاز

در لوایِ آن چه غوغایی به پاست


از نفیرِ " ماهِ حُزنِ اهلِ بَیت "،

ناله هایی درنوای نینواست


تعزیَت گویِ عزا خیلِ مَلَک

اربعین در هر صَفر همراه ماست


"اَربَعین" آغازِ حرفش با اَلِف

اَلفُ اَجرٍ فِی المَصائِب اَو بَلاست


بای آن بـانویی از بـِنتُ الهُدا

کوهِ صبرو طاقت اَندَر کربلاست


عــقدِ خون بستن به عین اربعین

رسمِ عُشّاقِ حسین و اَتقیاست


یای آن " یــا لَیتَنا کُنّا مَعَک "

بی دغلبازی وَ بی رنگ وریاست


نونِ آخرنـوشدارویی عجیب

از برای دردِ بی درمانِ ماست


کارِ زینب در صفر افشا گریست

خطبه هایش چون علیِّ مُرتضاست


آخِرِ این ماهِ پُر اندوه و غم

وامحمّد ، واحَسَن، اَو وارضاست


غلامرضا مهدوی


/ 0 نظر / 12 بازدید